بعد از 40 سال توی سر همدیگر زدن، هنوز شخص من و فکر می‌کنم بسیاری از شما، اطلاعاتی از روز جهانی زمین، در 22 آپریل نداشته باشیم.البته ممکن است بدانیم 22 آپریل روز جهانی زمین است. اما چقدر از اقدامات بی‌نهایت ساده‌ای که می‌شود برای کمک به سلامت سیاره خوشگل‌مان انجام داد مطلع هستیم؟ 40 سال است، یعنی دقیقا از 22 آپریل 1970 تاکنون هر سال یک جشن سالانه برگذار می‌کنند و در آن تمام تلاش‌شان را می‌کنند که با همدیگر راهکارهایی برای حفاظت از محیط زیست ارائه بدهند.

برای اینکه خودم کمکی به مبارزه با گرم شدن زمین و از دست رفتن محل زندگیم بکنم، و یک تلنگر هم به آن دوستانی بزنم که حواسشان پرت شده است، مطلب امروز را، که در آن به بررسی 10 اقدام بی‌نهایت ساده برای نجات زمین می‌پردازیم، به زمین بی‌نهایت تو دل برویمان تقدیم می‌کنم :)

یا صاحب الزمان رمز ظهور تو ترک گناه و یکدلی و دعای ماست. سلام مولای من، سلام معشوق عالمیان، سلام انتظار منتظران می خواهم از جور زمانه بگویم ، می خواهم بگویم و بنویسم از فسادی که جهان را چون پرده ای فراگرفته اما زمان فرصتی است اندک و انسان آدمی است ناتوان. پس ذره ای از درد دلم را به زبان می آورم تا بدانی چقدر دلگیر و خسته ام. آغاز نامه به جهانبان جهان و جهانیان خدای هر دو جهان: مولای من می دانی چند سال است انتظار می کشم. از وقتی سخن گفته ام و معنای سخن خود را فهمیده ام انتظارت را می کشم. بیا و این انتظار مرا پایان بده. …

امروز داشتم تو وب ميچرخيدم که به وبلاگ آرمين اکبرپور برخوردم.

آرمين 10 سالشه و 2 ساله که با بيماری سرطان مبارزه ميکنه ، مبارزه ای سخت و طاقت فرسا ، آرمين برای بهبودی و سلامتيش علاوه بر کادر خوب درمانيش يه سلاح خوب ديگه هم داره و اونم چيزی نيست جز تصميم و ارادش برای خوب شدن.

وب لاگ آرمين بخشهای مختلفي داره که يکی از اونها مربوط به نفاشيهای آرمين در طول درمانش در بيمارستانه. عکس زير با عنوان “ساعت زندگي” به نظرم از جمله عکسهای خوب و زيبای اين مجموعه هست. به اميد بهبودی و سلامت هر چه زودتر آرمين و ساير عزيزانی که در بستر بيماری هستند.

سعی کنيد آن چيزی را که دوست داريد بدست آوريد، وگرنه بايد آن چيزی را  که بدست مياوريد دوست بداريد.

 
آنچه که زيباست عزيز نيست آنچه که عزيز است زيباست سعي کن زيبايي در  نگاه تو باشد نه در چيزي که به آن مي نگري

مرا باش كه در قصر بلور دنبال تو مي گشتم

مگر تو « لاي اين شب بوها » نيستي ، يا « پاي آن كاج بلند »

آه ... ببخش مرا كه ندیدمت !

خواندم ولی نديدم ، كه :

دیدنت به چشم نیست با دل است

و همه حتی « نابینایان مادرزاد » !! مي توانند ببینند تو را

... و من به قاب نحیف آینه دل بسته بودم .

آري ، هیچ ندیدم و همه را ديدم ...

و شبی تاريكتر از تاريك كه جام صبح را پر كرده بود

همان شب خواب دیدم تو را و ... بیدار شدم

«الحمدلله رب العالمين»

مهربانم : ياري ام كن آینه حضورت را تا ابد با چشمانم پاك و زلال نگه دارم .

کاش سرانجام من،مرگ برای تو بود

کاش فقط دست خاک مرا از تو می ربود

این بند از دکتر بهار، عشق به معنای واقعی رو به ما یادآوری میکنه

چیزی که تو ضمیر ناخودآگاهمون هست

اما ما پشت نقاب غرور و دروغ شروع میکنیم به بد گفتن از عشق و دوست داشتن و...

فکر میکنیم هرچی متنفر تر باشیم بزرگتریم یا هرچی پوست کلفتر باشیم مرد تریم،

و بلاخره کار رو به جایی میرسونیم که ترانه ها و آهنگای امروز چیزی نباشن جز

یه مشت شعر که از فحش به عنوان تکنیک استفاده میکنن و یه آهنگ دزدی مال یه موزیسین بخت برگشته ی اونور آبی و یه خواننده ای که تا دیروز سر چهارراه زنجیر می چرخوند...

آیا هنر اینه؟

مرد نا امید شد. چون خیلی تشنه بود.اما حاضر نبود آب بنوشد.از نگهبان تشکر کرد و به راه ادامه داد.پس از اینکه مدت درازی از تپه بالا رفتند.
به مزرعه ای رسیدند.راه ورود به این مزرعه دروازه قدیمی بود که به یک جاده خاکی با درختا نی در دو طرفش باز می شد.مردی در زیر سایه درختها دراز کشیده بود و صورتش را با کلاهی پوشانده بود احتمالا خوابیده بود.
مسافر گفت:روز بخیر
مرد با سرش جواب داد.
- ما خیلی تشنه ایم من اسبم و سگم.
مرد به جایی اشاره کرد و گفت:میان ان سنگها چشمه ای است.می توانید هر قدر که می خواهید بنوشید.مرد اسب و سگ
به کنار چشمه رفتند و تشنگی شان را فرو نشاندند.مسافر برگشت تا از مرد تشکر کند.مرد گفت:هر وقت دوست داشتید برگردید.
- فقط می خواهم بدانم نام اینجا چیست.
- بهشت.
- بهشت؟اما نگهبان دروازه مرمری هم گفت:ان جا بهشت است.
- آنجا بهشت نیست . دوزخ است.
مسافر حیران ماند.
- باید جلوی دیگران را بگیرند تا از نام شما استفاده نکنند.این اطلاعات غلط می تواند باعث سر در گمی زیادی شود.
- کاملا بر عکس در حقیقت لطف بزگی به ما می کنند. چون تمام آنهایی که حاضرند بهترین دوستانشان را ترک کنند همانجا می ما نند...

نویسنده:محمد فتحی