|
من
اکنون احساس می کنم،
بر
تل خاکستری از همه آتش ها و امیدها و خواستن هایم،
تنها
مانده ام.
و
گرداگرد زمین خلوت را می نگرم.
و
اعماق آسمان ساکت را می نگرم.
و
خود را می نگرم.
و
در این نگریستن های همه دردناک و همه تلخ،
این
سوال همواره در پیش نظرم پدیدار است،
و
هر لحظه صریح تر و کوبنده تر
که
تو این جا چه می کنی؟
امروز
به خودم گفتم:
من
احساس می کنم،
که
نشسته ام زمان را می نگرم که می گذرد.
همین
و همین.
دکتر
علی شریعتی
|
